CERITA MISTERI

NUNUT

Dening : Ferdyansyah Karna’in

 

Sarampunge shalat maghrib kaya biasane aku thenger-thenger neng ngarep omah sinambi nyawang sakiwa tengene dalan dhusun Tegalsari sing katon sepi kaya biasane. Anane sepi merga omah sing dak panggoni mau mapan ana ing cedhake tegalan sandhinge gumuk mburi pondok pesantren Tsamaroturroudloh. Sejatine omah mau dudu omahku dhewe nanging omahe pamanku sing ana ing Banyuwangi. Nalika iku aku lagi wae patang sasi melu Paklik merga olehku pengin nyoba pengalaman anyar mulang ana ing jaba kutha.

“Hlah, gek kowe ki saben sore lungguh neng emper omah apa ora krasan neng kene ta le?”

Pitakone Bibiku karo semu guyoni, bok menawa Bibiku ngerti yen kadhang kala aku thenger-thenger neng ngarep omah merga kangen karo bapak lan si mbok sing neng Nganjuk.

“Boten kok Bik, ningali niku hlo, codhot mangani woh keres, kok kathah sanget napa boten nate enten sing nyekel terus disade?”

“Halah ya ora enek! Sapa sing gelem nuku?” wangsulane Bibiku semu gumun.

“Hla biasane nggen kula ngrika dimasak damel jampi, ning kula piyambak ngih dereng nate nyobi.”

Krungu tetembungaku ngono mau Bibiku banjur guyu kepinggel-pingkel, jalaran neng desa kono mangan codhot ora dadi lumrahe wong mangan. Ora let suwe HP sing sing dak cekel muni “klinthing” dak jupuk banjur dak waca jebul ana Watsapp saka kanca kantor sing ngajak metu bengi iku. Gage wae dak bales dak kon ngenteni sedhela. Aku banjur menyat salin klambi, jupuk helm njur pamit Bibiku.

Ora nganti sepuluh menit olehku numpak sepedhah montor, wis tekan omahe kancaku, jenenge Kang Ismuni. Anggonku nyeluk Kang amerga wonge pancen telung taun luwih tuwa tinimbang aku. Kang Ismuni wis wolung taun dadi guru Teknik Sepedhah Montor ing SMKN 1 Tegalsari, yen dibandhingake karo aku jelas aku isih juniore banget, wong anggonku mulang neng Tegalsari durung ana sa semester wektu iku. Sawise teka, montorku banjur dak parkir neng ngarep omahe, hla katepakan Kang Ismuni uga lagi lungguh dhewekan ing emperan omah.

“Kari cepet ndo?, ngebut tah awakmu mau?” Pitakone Kang Ismuni karo guya-guyu sajake ana sing lucu.

“Mosok cepet kang? Rumangsaku ya biasa wae ki olehku numpak montor mau.”

“Ketara nek lagi dhewekan neng omah gak enek gaweyan,  diceluk langsung mangkat, hahahaha!

“hehehe, iya e kang, iki mau sajake arep ngajak neng ndi kok dengaren yah mene nyeluk aku?” pitakonku karo semu ngarep-arep dijak mangan sega bebek merga Kang Ismuni iku dhemen banget mangan sega bebek.

“Sega bebek ae awakmu ki, gak ngerti tanggal tuwek apa piye?! Ayoh neng Telkom Genteng ae! Golet internet kanggo sinau, bek menawa aku lulus melu SKB CPNS taun iki. Nek sampek aku lulus CPNS ndo, buru awakmu tak jak mangan sega bebek sa mbledhose wetengmu.”

 Krungu kandhane Kang Ismuni sing kaya mengkono mau aku banjur guyu kemekel merga bayangake yen dheweke lulus banjur megawe dadi Teknisi Bandara I Gusti Ngurah Rai neng Denpasar Bali, gek nganggo sragam putih ireng rak katon manglingi. Nyawang Kang Ismuni sing kaya mengkono mendahne ibu bapake rak ora kenal maneh, wong lumrahe bendina gupak oli karo gemuk sepedhahh montor neng sekolahan.

Pandom jam wis nuduhake setengah pitu sore, sawise cepak-cepak laptop lan charger aku karo Kang Ismuni banjur boncengan numpak sepedhahh montor budhal tumuju Telkom Genteng. Satemene yen gelem golek internet neng sekolahan malah kepara cedhak tur gratis nanging amerga padha lancinge, saora-orane yen neng keramean bisa ngiras oleh sesawangan cewek-cewek sing padha liwat. Watara limalas menit olehku koyah gejibris neng dhuwur sepedhah montor karo kang ismuni, ora krasa yen weruh-weruh wis tekan tujuwan. Aku banjur markir Sepedhah, pesen token internet 2 paket lan teh adhem 2 botol.

Bengi iku neng Telkom katon singklu ora kaya bengi biasane. Niyat golek internet karo nyawang cewek sing lewat malah babar pisan ora ana sing disawang. Aja maneh cewek, mbok-mbok ndhewor ae ora ana sing lewat. Sesawangan ing dalan ora ana liyane kejaba truk muatan karo bis-bis sing sliweran. Anggonku lungguh-lungguh karo Kang Ismuni anteng banget nganti ora krasa wektu saya bengi. Dak sawang Kang Ismuni gur bukaki Video ngenani mesin-mesin pesawat dene aku mung bukaki sosial media lan kadhang kala ngundhuhi lagu-lagu India senenganku. Rumangsa wis kukut warunge watara jam 23.30 dalu, Kang Ismuni banjur ngajak mulih. Sepedhahh montor sing tak parkir ana ing latare kantor Telkom langsung dak tuntuntun metu njaba regol bajur tak setater.

Sepedhah montor dak tumpaki kalem-kalem amerga hawane adhem tur mata wis semu sepet. Nalika ing tengah dalan Desa Gambiran kahanane ora kaya lumrahe, wengi iku katon sepi baget ora kaya dina-dina biasane. Montorku dak gas luwih alon maneh merga rumangsaku tambah adhem banget hawane tur aku ya klalen nganggo jaket. Kang Ismuni uga meneng ae neng buri, kamangka Biasane Kang Ismuni akeh omonge, kok iki meneng ae apa ngantuk bekne, batinku.

“Kang! Ngantuk ta?” Pitakonku kareben Kang Ismuni ora meneng wae.

“Ora, aku Kebelet Nguyuh, nek enek Mesjid mampir sik ndo!”

“Oke.. Siap!”

Ora let suwe anggonku nyetir sepedhahh montor ana sisih kiwa dalan ana Mesjid gedhe sing lawang regole ora dikunci merga kepetung anyar bangunane. Age wae montor dak enggokne banjur Kang Ismuni langsung mlayu mengguri sajak wis ora kena diempet angone kebelet nguyuh. Wengi iku kahanan Mesjid sepi banget amarga bangunane kepetung adoh saka omahe warga. Kang Ismuni dhewe uga kalebu wong sing Jerehan senajan dedege gedhe dhuwur, mula aku ya rada gumun kok wani mlayu mengguri dhewekan tanpa ajak-ajak kon ngancani.

Rada suwe anggonku ngenteni neng pelataran Mesjid, sajake kok ora rampung-rampung anggone Kang Is angkrem neng jedhing, apa wedi balik, batinku. Amerga aku semu khawatir, aku mudhun saka sepedhah montor banjur mlaku mengguri. Durung nganti tekan lawange jedhing, Kang Ismuni wis celuk-celuk neng sandhinge sepedhah montor sing dak parkir neng pelatarane Mesjid.

“Ndo! Ayok..! arep Nguyuh tah awakmu?!”

“Ora, Sampean kok suwe temen neng buri mau arep tak parani Kang. Hla samean mau lewat ndi kok weruh-weruh neng kene?” Pitakonanku gumun.

“Ya mubeng buri pengimaman iku, wong ora enek pager e.”

“Ya wis ayok ndang balik selak bengi, wis Kang!” Sepedhah montor banjur dak gas alon-alon mlayu tumuju omahe Kang Ismuni.

Sadawane dalan Gambiran kahanane saya adhem tur hawane uga tansaya anyles. Kang Ismuni katon ngantuk banget nganti ora semaur yen tak jak omong. Ora let suwe watara jam 23.55 tengah wengi angonku numpak sepedhah montor wis tekan gang-gangan omahe Kang Ismuni neng sandhinge bengkel servis AC kendharaan. Drung nganti menggok mlebu gang, gegerku ditabok karo Kang Ismuni banjur dikongkon mandheg neng dalanan mlebu gang omahe.

“Eneng apa ta kang?” Pitakonanku gumun

“Wis neng kene ae, aku tak mlaku mulih. Suwun ya wis dinunuti.” Kandhane karo mesam-mesem.

“Oh iya kang, aku tak langsung balik selak gak penak karo Paklik Bulik yen mulih wengi-wengi terus.”

“Iya ati-ati, besuk-besuk maneh nek Malem Jumuah kuwi aja sok kluyuran ya!”

Krungu tembunge Kang Ismuni sing kaya mangkono mau aku langsung mak dheg mak tratap, merga pancen aku lali tenanan yen bengi iku malem jumuwah. Aku bablas mulih, sepedhah montor tak gas banter kareben cepet tekan omah. Bareng tekan omah, sepedhah montor langsung dak parkir lawang dak kunci mapan jero kamar. HP sing maune dak seleh jero tas banjur dak bukak. Sepira kagete aku nalika neng HP ana 16 panggilan tak terjawab lan ana WA saka Kang Ismuni sing unine “Kowe ki piye tah ndo? Wong aku sik neng jedhing malah kok tinggal.” Diwenehi emote nesu-nesu. Weruh WAne Kang Ismuni mau Awaku langsung lemes kaya ora bisa ngapa-ngapa. Aku banjur mungah amben krukupan kemul, lam-lamen wong sing dakgonceng mau lan rungon-rungonen tembunge “Wis neng kene ae, aku tak mlaku mulih. Suwun ya wis dinunuti.” “Iya ati-ati, besuk-besuk maneh nek Malem Jumuah kuwi aja sok kluyuran ya!”. Cuthel.

           

 Banyuwangi, 8 November 2018