Crita Misteri 2

 

TILIK OMAH

Dening : Ferdyansyah Karna’in

 

 

Kira-kira wis telung riaya aku ora ketemu karo bapak-lan ibuku merga pandhemi covid-19. Pamarentah ora ngolehi masyarakat plesiran ana ing jaba kutha domisiline. Jenengku Riyan Hadi Prayitna ning kanca-kancaku kulina nyeluk aku Nono, menawa wae amerga sesrawunganku ana ing ibu kota. Kanca-kanca luwih kepenak yen nyeluk aku Nono merga keprungu rada modern sithik. Dina iki aku seneng banget merga sasuwene telung taun ora balik omah, dina iki pemerintah gawe kebijakan mudik terbatas, nanging ya iku, kudu uwis vaksin dosis 2 lan kudu nuduhake asil test rapid antigen dhisik sadurunge lelungan.

Klambi lan barang-barang wis tak koperi ora lali gawan utawa oleh-oleh saka Jakarta kanggo bapak lan si mbok wis tak cepakake. Mendah senenge atine bapak lan simbok yen weruh anake mulih tekan omah. Aku sengaja ora ngabari bapak lan simbok, pikirku supaya ora ngarep-arep tekaku ning jebul langsung ana ing ngarepe mata. Koper tak geret mlebu menyang bagasine taxi online banjur menyat budhal menyang terminal. Mudik taun iki aku nyoba armada Bis malam sleeper Jurusan Blitar pranyata bis sleeper iki rsane kepenak, bisa turu lan molet sapenak udele dhewe merga pancen sheate dirancang kanggo wong turu ijen tanpa gepok senggol kiwa tengene. Udakara jam 01.00 parak esuk bis sing tak tumpaki mandheg ana ing rest area tol Ngawi, aku tangi tumuju toilet merga wis dadi padatan yen nglilir wengi mesthi neng jedhing. Sajake bis leren rada suwe, aku lungguh neng caffe point nyruput wedang larang sing segelas regane Rp. 30.000,- jenenge ya neng rest area tol apa ana panganan kang murah. Isih menakne awak karo nglamun

“kepriye bapak lan simbok yen ngerti aku weruh-weruh tekan omah, apa ora bungahi” kandhaku ing jero ati

Sanalika lamunanku buyar nalika klakson bis wis ngebel bolak balik lan lampu kendharaan ngarepku nyentrong nyorot mripat. Aku kaget banjur keplayu nututi bis kang wis arep budhal untung wae ketututan, aku banjur munggah lan bali menyang papan paturonku ing jero bis. Saking kesel lan ngantuk anggone perjalanan aku langsung kesirep ing sheat ku mau.

Esuk nalika srengenge jedhul bis sing tak tumpangi mandheg ana ing Wlingi lan langsung wae aku mudhun, jilalah kok ya akeh sing mudhun kono ora mung aku, koperku tak jupuk saka bagasi banjur aku leren sedhela ing halte pinggir dalan. Katon ana wong wadon tuwa nunggu kendharaan umum samba gawa senik adhah dagangane, tak sapa lan tak takoni

“Badhe tindak peken mbah?” sajake kok ora nyaut apa wis tuna rungu pikirku,banjur tak tinggal ngalih karo tak aruh-aruhi maneh “manga mbah kula rumiyin!” panggah ae ora nyaut, walah ya tenan wis tuna rungu. Aku mlaku mulih menyang omah merga ya adohe omah saka dalan bis mung 100 meter mlebu gang. Anggonku mlaku alon-alon, mripat isih rada sepet merga lagi wae tangi turu gek durung raup barang. Saka kadohan kok katon rame-rame neng omahku ana apa batinku, tangga-tanggaku kokya padha cangkruk ing jaba.

Saiba kagete atiku nalika ngerti yen  neng ngarep omah ana tong, pendhusa, lan paying sing biasane kanggo ngeterake mayit. Sanalika awaku lemes pikiranku langsung keplayu marang bapak lan simbok, balung sikilku rasane kaya ceklek ora bisa ngadeg. Kok kaya mangkene pacobane telung taun ora bisa ketemu bapak lan simbok bareng mulih kok kaya ngene. Kanthi laku sing ora pati kuwawa tak cedhaki lawang omah, sanalika aku keprungu suwarane bapak lirih maca Tahlil lan Yasin, pikiranku malik neng simbok, aku bengok banter nyeluk simboku samba mlebu lawang omah. Kaya ngapa kagete aku nalika aku weruh simboku nangis sesenggukan ing ngarepe mayit sing ditutupi jarik parang.

Pikiranku langsung goncang ra karuwan, njur sing mati iki sapa? Bapak ana ngarep, simbok ana jero omah kamangka dulur-dulurku ya ora ana sing saomah karo bapak lan simbok. Buntu lan ora nemu nalar pikirku,bingung lan ora bisa gathuk-gathukne, aku lungguh ana ing pojok omah gondheli rambut lan nyekel bathuk. Ana pawongan kang demok pundhakku lan ngomong “Setuhune sira uwis mati, iki awit welas asihe Gustimu kang menehi wektu kanggo sliramu supaya bisa ketemu lan nyawang bapa lan ibumu kanggo pungkasan.”

“Sliramu eling nalika nglamun wektu leren ing rest area tol? Ing wayah iku satemene ana truk kang ora sengaja nambrak papan anggonmu lungguh ing kono, lan sliramu wis dikersakake kapundhut ing kono. mula pati ora dinyana lan dikira tekane, menawa sliramu dhewe uga ora ngrumangsani yen sejatine uwis nemoni pati. Saiki sing bisa dadi kancamu mung ngamalmu sasuwene ana ngalam donya. Ayo dak dherekake wangsul sowan marang kang nguripake sliramu.” (cuthel)